सधैं खेल्ने पुतली नभेटेकी हुनाले सरला कराउन थाली- "आमा ! मेरो पुतली खोइ ?" सरलालाई के थाहा, बिहान चिया खाने बेलामा उसको त्यो प्लास्टिकको पुतलीलाई काले कुकुरले टोकेर एउटा हातै भाँचिदिएको थियो ।

आफ्नी छोरीले खेल्ने पुतलीको हात भाँचिदिने त्यो काले कुकुरलाई आमाले दुइ-तीन लौरो बजाइसक्नु भएको थियो र त्यो हात भाँच्चिएको पुतलीलाई काम नलाग्ने ठानी रछ्यानमा फालिसक्नु भएको थियो ।

त्यसकारण वहाँले आफ्नी सानी छोरीलाई भन्नुभयो- "तेरो पुतलीको काले कुकुरले हात भाँचिदियो, छोरी !" यो सुन्नेबित्तिकै चार वर्षकी सरला रुन थाली । छोरीलाई सम्झाउँदै आमाले भन्नुभयो- "नरोऊ छोरी ! म भरे अर्को नयाँ पुतली किनिदिउँला ।" सरलाले मानिन र "नाई, मलाई त्यही पुतली दिनुस्" भनेर निकै कर गर्न थाली । आमाले जति सम्झाउँदा पनि उसले मानिन । अनि झर्किदै आमाले भन्नुभयो- "त्यो नाथे हात भाँचिएको पुतलीमा कति कर गरेकी होली ! छोरी भएर बुझ्नुपर्छ नि । त्यो काम न लाग्ने पुतली । अब चुप लाग, भरे त्यो भन्दा झन् राम्रो, झन् बलियो नयाँ  पुतली ल्याइदिउँला अनि त्यहीसँग खेल्नु। "छेउमै सरलाका बुवा अखवार पढिरहनुभएको थियो।आमाको त्यस कुराले वहाँको मन दुख्यो र सरलाकी आमालाई बोलाएर भन्नुभयो- "तिमीले आफ्नी छोरीको हात बिर्सियौं - पुतलीको जस्तै उसको पनि एउटा हात भाँच्चिएको छ । उसको एउटा हात छैन । के ऊ पनि हाम्रा लागि नाथे भई, काम नलाग्ने भई - के भन्दा कसलाई के हुन्छ, त्यो बुझेर बोल्नुपर्छ नि ! खोइ कहाँ  छ त्यो पुतली - उसको भाँच्चिएको हात पनि खोजेर ल्याऊ । म भरे बजारबाट भाँच्चिएको त्यो एउटा हात जोडेर ल्याइदिन्छु ।"

बुवाको यस्तो राम्रो कुरा सुनेर सरला निकै खुशी भई सरला मुसुक्क हाँसी र दौंडिदै बुवाको काखमा गएर बसी । बुवाले माया गर्दै म्वाई खानुभयो। त्यसपछि सरलाले बुवाको कमिजको टाँक खेलाउँदै भनी- "बुवा-बुवा भरे पुतलीसित म पनि बजार जान्छु है?"

"किन छोरी?" बुवाले सोध्नुभयो ।

"भरे बजारमा पुतलीको जस्तै मेरो हात पनि जोडिदिनु है बुवा?" सरलाले भनी ।